• 0933-1853918
  • 0263-2717337

اشتباهات خطرناک خانواده‌ها در مراقبت از بیمار سکته مغزی

اشتباهات خطرناک خانواده‌ها در مراقبت از بیمار سکته مغزی
اشتباهات خطرناک خانواده‌ها در مراقبت از بیمار سکته مغزی و ی اشاره هم بکن که کاردرمانی نمیبرند و یا دیر میبرند و میزارن اون دوره طلایی خوب شدنش بگذره بعد میبرند اشتباهات خطرناک خانواده‌ها در مراقبت از بیمار سکته مغزی گاهی ناآگاهی خانواده‌ها باعث می‌شود فرصت طلایی بازگشت توانایی‌های بیمار از دست برود. سکته مغزی فقط یک اتفاق پزشکی نیست؛ شروع یک مسیر مهم برای بازتوانی است. در این مسیر، تصمیم‌ها و رفتار خانواده نقش بسیار مهمی در آینده بیمار دارند. متأسفانه بعضی خانواده‌ها ناخواسته اشتباهاتی انجام می‌دهند که می‌تواند روند بهبودی بیمار را کند کند و حتی باعث از دست رفتن بخشی از توانایی‌های قابل بازیابی او شود. ۱. به تعویق انداختن کاردرمانی؛ یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات بعضی خانواده‌ها تصور می‌کنند بیمار باید چند ماه استراحت کند تا خودش بهتر شود و بعد او را برای کاردرمانی ببرند! اما این تصور اشتباه است. بازتوانی باید به‌محض اینکه وضعیت پزشکی بیمار پایدار شد و تیم درمان آن را ایمن تشخیص داد، آغاز شود. مغز بعد از سکته برای یادگیری مجدد و ایجاد ارتباطات عصبی جدید به تمرین هدفمند و تکرار نیاز دارد. هرچه توانبخشی مناسب دیرتر شروع شود، ممکن است فرصت‌های مهم یادگیری مجدد و بازیابی عملکرد از دست برود. ۲. منتظر ماندن برای خوب شدن خودبه‌خودی بیمار اینکه بیمار را در خانه نگه داریم و منتظر بمانیم دست و پایش خودبه‌خود حرکت کنند، تصمیم درستی نیست. حرکت، تعادل، نشستن، ایستادن و انجام فعالیت‌های روزمره باید با برنامه توانبخشی مناسب تمرین شوند. ۳. نادیده گرفتن کاردرمانی و تمرکز صرف بر فیزیوتراپی فیزیوتراپی و کاردرمانی هر دو در بازتوانی سکته مغزی نقش مهمی دارند، اما وظایف یکسانی ندارند. کاردرمانی به بیمار کمک می‌کند دوباره فعالیت‌های واقعی زندگی را انجام دهد؛ مثل: لباس پوشیدن غذا خوردن حمام کردن استفاده از دست در فعالیت‌های روزمره نوشتن و انجام کارهای شخصی افزایش استقلال در زندگی نادیده گرفتن کاردرمانی یعنی نادیده گرفتن بخش مهمی از استقلال آینده بیمار. ۴. حرکت دادن اجباری دست و پای فلج کشیدن دست فلج، بلند کردن غیراصولی اندام یا انجام حرکات شدید و بدون آموزش می‌تواند به مفصل و بافت‌های بدن آسیب بزند؛ به‌خصوص شانه سمت درگیر. ۵. انجام ندادن تمرین‌ها در خانه کاردرمانی فقط به زمان حضور بیمار در کلینیک محدود نمی‌شود. تمرین‌های هدفمند و منظم در خانه، مطابق برنامه درمانگر، نقش مهمی در تثبیت مهارت‌های آموخته‌شده دارند. ۶. انجام تمام کارهای بیمار به جای خودش بعضی خانواده‌ها از روی محبت اجازه نمی‌دهند بیمار هیچ کاری انجام دهد. درحالی‌که اگر بیمار توانایی انجام بخشی از یک فعالیت را دارد، باید با رعایت ایمنی و راهنمایی درمانگر فرصت تمرین داشته باشد. هدف توانبخشی، وابسته نگه داشتن بیمار نیست؛ هدف افزایش استقلال اوست. ۷. ناامید شدن و قطع زودهنگام توانبخشی گاهی خانواده‌ها بعد از چند هفته که تغییر چشمگیری نمی‌بینند، درمان را رها می‌کنند. اما بهبودی بعد از سکته مغزی ممکن است تدریجی و زمان‌بر باشد. حتی در مراحل دیرتر نیز امکان پیشرفت وجود دارد و نباید بیمار را بدون ارزیابی تخصصی از توانبخشی محروم کرد. ۸. مقایسه بیمار با دیگران هر سکته مغزی با توجه به محل و وسعت آسیب، شرایط جسمی و وضعیت مغز بیمار متفاوت است. اینکه یک بیمار در دو ماه راه افتاده، به این معنا نیست که بیمار دیگر هم باید در همین مدت به همان نتیجه برسد. یک نکته بسیار مهم درباره دوره طلایی توانبخشی Stroke Unit | Neurologische Klinik und Poliklinik ماه‌های ابتدایی پس از سکته مغزی، به‌ویژه سه ماه اول، معمولاً دوره‌ای بسیار مهم برای بازیابی عملکرد هستند؛ زیرا ظرفیت یادگیری مجدد مغز و سرعت بهبود عملکرد در بسیاری از بیماران در این دوره بیشتر است. اما یک نکته را فراموش نکنید: دوره طلایی به این معنا نیست که بعد از سه یا شش ماه دیگر هیچ امیدی به بهبودی وجود ندارد. حتی بیمارانی که مدت‌ها از سکته‌شان گذشته است نیز می‌توانند با کاردرمانی اصولی پیشرفت کنند. مشکل اینجاست که بعضی خانواده‌ها بیمار را ماه‌ها بدون برنامه توانبخشی رها می‌کنند و زمانی به فکر کاردرمانی می‌افتند که فرصت بخشی از پیشرفت‌های زودهنگام را از دست داده‌اند. حرف آخر خانواده عزیز! بعد از سکته مغزی، فقط زنده ماندن بیمار مهم نیست؛ کیفیت زندگی و میزان استقلال او هم اهمیت دارد. منتظر نمانید تا بیمار خودش خوب شود. پس از پایدار شدن وضعیت پزشکی، برای ارزیابی و شروع به‌موقع کاردرمانی و سایر خدمات توانبخشی اقدام کنید. گاهی تأخیر خانواده در شروع توانبخشی، هزینه‌ای به بیمار تحمیل می‌کند که با هیچ امکاناتی به‌سادگی قابل جبران نیست. به امید روزی که هیچ بیمار سکته مغزی به دلیل ناآگاهی خانواده، فرصت توانبخشی به‌موقع را از دست ندهد. ❤️ اگر بخواهی، می‌توانم همین محتوا را به شکل یک پست اینستاگرامی حرفه‌ای و تأثیرگذار با لحن هشداردهنده و تخصصی برای صفحه کاردرمانی هم تنظیم کنم. گاهی ناآگاهی خانواده‌ها باعث می‌شود فرصت طلایی بازگشت توانایی‌های بیمار از دست برود. سکته مغزی فقط یک اتفاق پزشکی نیست؛ شروع یک مسیر مهم برای بازتوانی است. در این مسیر، تصمیم‌ها و رفتار خانواده نقش بسیار مهمی در آینده بیمار دارند. متأسفانه بعضی خانواده‌ها ناخواسته اشتباهاتی انجام می‌دهند که می‌تواند روند بهبودی بیمار را کند کند و حتی باعث از دست رفتن بخشی از توانایی‌های قابل بازیابی او شود. ۱. به تعویق انداختن کاردرمانی؛ یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات بعضی خانواده‌ها تصور می‌کنند بیمار باید چند ماه استراحت کند تا خودش بهتر شود و بعد او را برای کاردرمانی ببرند! اما این تصور اشتباه است. بازتوانی باید به‌محض اینکه وضعیت پزشکی بیمار پایدار شد و تیم درمان آن را ایمن تشخیص داد، آغاز شود. مغز بعد از سکته برای یادگیری مجدد و ایجاد ارتباطات عصبی جدید به تمرین هدفمند و تکرار نیاز دارد. هرچه توانبخشی مناسب دیرتر شروع شود، ممکن است فرصت‌های مهم یادگیری مجدد و بازیابی عملکرد از دست برود. ۲. منتظر ماندن برای خوب شدن خودبه‌خودی بیمار اینکه بیمار را در خانه نگه داریم و منتظر بمانیم دست و پایش خودبه‌خود حرکت کنند، تصمیم درستی نیست. حرکت، تعادل، نشستن، ایستادن و انجام فعالیت‌های روزمره باید با برنامه توانبخشی مناسب تمرین شوند. ۳. نادیده گرفتن کاردرمانی و تمرکز صرف بر فیزیوتراپی فیزیوتراپی و کاردرمانی هر دو در بازتوانی سکته مغزی نقش مهمی دارند، اما وظایف یکسانی ندارند. کاردرمانی به بیمار کمک می‌کند دوباره فعالیت‌های واقعی زندگی را انجام دهد؛ مثل: لباس پوشیدن غذا خوردن حمام کردن استفاده از دست در فعالیت‌های روزمره نوشتن و انجام کارهای شخصی افزایش استقلال در زندگی نادیده گرفتن کاردرمانی یعنی نادیده گرفتن بخش مهمی از استقلال آینده بیمار. ۴. حرکت دادن اجباری دست و پای فلج کشیدن دست فلج، بلند کردن غیراصولی اندام یا انجام حرکات شدید و بدون آموزش می‌تواند به مفصل و بافت‌های بدن آسیب بزند؛ به‌خصوص شانه سمت درگیر. ۵. انجام ندادن تمرین‌ها در خانه کاردرمانی فقط به زمان حضور بیمار در کلینیک محدود نمی‌شود. تمرین‌های هدفمند و منظم در خانه، مطابق برنامه درمانگر، نقش مهمی در تثبیت مهارت‌های آموخته‌شده دارند. ۶. انجام تمام کارهای بیمار به جای خودش بعضی خانواده‌ها از روی محبت اجازه نمی‌دهند بیمار هیچ کاری انجام دهد. درحالی‌که اگر بیمار توانایی انجام بخشی از یک فعالیت را دارد، باید با رعایت ایمنی و راهنمایی درمانگر فرصت تمرین داشته باشد. هدف توانبخشی، وابسته نگه داشتن بیمار نیست؛ هدف افزایش استقلال اوست. ۷. ناامید شدن و قطع زودهنگام توانبخشی گاهی خانواده‌ها بعد از چند هفته که تغییر چشمگیری نمی‌بینند، درمان را رها می‌کنند. اما بهبودی بعد از سکته مغزی ممکن است تدریجی و زمان‌بر باشد. حتی در مراحل دیرتر نیز امکان پیشرفت وجود دارد و نباید بیمار را بدون ارزیابی تخصصی از توانبخشی محروم کرد. ۸. مقایسه بیمار با دیگران هر سکته مغزی با توجه به محل و وسعت آسیب، شرایط جسمی و وضعیت مغز بیمار متفاوت است. اینکه یک بیمار در دو ماه راه افتاده، به این معنا نیست که بیمار دیگر هم باید در همین مدت به همان نتیجه برسد. یک نکته بسیار مهم درباره دوره طلایی توانبخشی ماه‌های ابتدایی پس از سکته مغزی، به‌ویژه سه ماه اول، معمولاً دوره‌ای بسیار مهم برای بازیابی عملکرد هستند؛ زیرا ظرفیت یادگیری مجدد مغز و سرعت بهبود عملکرد در بسیاری از بیماران در این دوره بیشتر است. اما یک نکته را فراموش نکنید: دوره طلایی به این معنا نیست که بعد از سه یا شش ماه دیگر هیچ امیدی به بهبودی وجود ندارد. حتی بیمارانی که مدت‌ها از سکته‌شان گذشته است نیز می‌توانند با کاردرمانی اصولی پیشرفت کنند. مشکل اینجاست که بعضی خانواده‌ها بیمار را ماه‌ها بدون برنامه توانبخشی رها می‌کنند و زمانی به فکر کاردرمانی می‌افتند که فرصت بخشی از پیشرفت‌های زودهنگام را از دست داده‌اند. حرف آخر خانواده عزیز! بعد از سکته مغزی، فقط زنده ماندن بیمار مهم نیست؛ کیفیت زندگی و میزان استقلال او هم اهمیت دارد. منتظر نمانید تا بیمار خودش خوب شود. پس از پایدار شدن وضعیت پزشکی، برای ارزیابی و شروع به‌موقع کاردرمانی و سایر خدمات توانبخشی اقدام کنید. گاهی تأخیر خانواده در شروع توانبخشی، هزینه‌ای به بیمار تحمیل می‌کند که با هیچ امکاناتی به‌سادگی قابل جبران نیست.

پیام بگذارید

×

Powered by WhatsApp Chat

× پشتیبانی